سیب

بیا بگریزیم
از این رسم مردمان تکراری
چون دو آهوی گریز پا
در کنجی،
بیابانی
خانه کنیم
و با شیران مردم گریز
پیاله ای بزنیم.

مرا و تو را
اینجا هوایی نیست.
اینجا که
تاریخ دانان
از تاریخ
درس نمی گیرند
و خداپرستان
از خدا نمی دانند.

اینجا
هنوز فرشتگان
بهترینانند.
آنان که خاضعانه
و زاهدانه
خدا را
هر دم
بی احساسی
سجده می کنند.

ما اما
رنج را تا
عمق استخوانهای سفیدمان
بسان عاجهای فیلی
شکاندیم
و چشیدیم
زیر هبوط یکباره درک
طعم تلخ تنهایی را.

ما تنهایان بهشت و زمین
قلم زدیم بهت طغیانی عشق را
میان آدمی که
از درخت
بهترین سیب را چید.

Laisser un commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *